Storythai

บ่ ได้ดองเด้อออออออ
แต่มันวิ่งวุ่นไปมาอยู่แถวบ้านนี่แหละ

วันที่นั่งเฉยๆ ก็ไม่เสือกจะทำอะไร
พอวันที่มีแต่นู่นนี่ที่ควรจะทำหล่ะ...อยากจะมาเขียนซะงั้น


.........


ฝนตกบ๊อยบ่อยเนอะช่วงนี้ ก็หน้าฝนนี่หว่า..
น่าเบื่อตากผ้าไม่เคยแห้ง ถ้าไม่ตื่นเช้าก็ไม่มีทางซักผ้าได้


.........


วันที่ผ่านๆมา...ทำอะไรคะ?

มาช่วยปัดทหมีทำงานกลุ่มภาษาอังกฤษ
ปรากฎว่าตอนออกไปรายงานหน่ะ เลิ๊ศเลิศศศศศ

มีแต่คนชอบ ดีค่ะดี





เมื่อวานเกิดอาการง่อยแดกนิดหน่อย
อาการคุยกับตู้เอทีเอ็มไม่รู้เรื่องค่ะ

ตู้มันจะบอกแต่ว่า "กรุณาติดต่อธนาคารเจ้าของบัตร"
แต่เรื่องจริงมันจะแอบตะโกนใส่ว่า "เงินมึงหมดแล้วโว๊ย เลิกจิ้มกูซักที!"

เชี๊ยเอ๊ย....ไม่จิ้มก็ได้วะ

.......


แต่ง่อยได้ไม่นาน ก็กลายเป็นปลากระดี่ได้น้ำดีดตัวไปแถว อตก
ดีดแรงงงงงงงง!!! (กลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่เพิ่งทะเลาะกับตู้เอทีเอ็ม)

วันเกิดพี่เอ๋ มาเลยค๊ะน้องพลอยน้องแพร ร้านพี่ ฟรีโลดดดด




เทมาเลยพี่...เพียวๆครึ่งแก้ว หนูกินแค่เนี๊ยค่ะ ไม่เปลืองเหล้า
มีแต่คนถาม "เติมเหล้าอีกมั๊ยๆๆๆ" (เห็นแค่ว่ามีน้ำครึ่งแก้ว)
เลยยื่นแก้วให้ดู "ลองก่อนมั๊ยหล่ะพี่?"

ดูลำย๊องงงงลำยอง กินเพียว
แต่จะกินก็ไม่รู้จะผสมไปทำไมหน่ะ อ้วกจะแตกยิ่งกว่าอีก

แค่รู้ว่าจะเมาแล้วหยุดตัวเองได้ก็พอละ ไส้ทะลุเพราะเหล้ากัดมันคงเป็นอีกเรื่อง

........





ร้านปิดตีสอง กว่าจะได้นอน ตีสี่ครึ่งหน่ะค่ะ
ไม่ได้เม้าแตก หรือไปต่อ แค่ล้อรถมันทะเลาะกับรถ

เลยต้องขับแบบชิวๆ (แบบรอมัจจุราช) มาจนถึงที่ตอนตีสี่
เห้อออออ



อ่อ...ลืมไป แวะกินข้าวผัดกับปลาสลิด (ไม่ได้เข้ากันเลย)
เอารถทิ้งอู่ (ถ้าไปเจอหลังเต่าในหมู่บ้านคงมีเฮว่ารถบึ้ม)
นั่งแท๊กซี่กลับ...


...............



ต่อไปนี้ เราคงไม่ต้องคอยบอกลูกหลานว่า
"นั่งแท๊กซี่ระวังอันตรายนะลูก"

แต่ก่อนลูกหลานจะขึ้นแท๊กซี่ ต้องเปลี่ยนเป็นบอกว่า
"อย่าไปทำอะไรพี่คนขับแท๊กซี่เขานะลูกน๊ะ"


..............


จากที่กูสอบถามคนขับมาหลายคัน...โดนมาสารพัด
โดนเบี้ยว โดนจี้ โดนกะเทยขอเอา โดนเด็กตอแหลหลอกให้ขับไปไกลชิบหาย แต่แปะตังยี่สิบ
เฮ้อ เศร้า...คนเราหนอคนเรา











เมื่อกี้นอนดูหนังผี...รูปนี้ ผีหลอก!!!!!

บ่ ได้ดองเด้อออออออ
แต่มันวิ่งวุ่นไปมาอยู่แถวบ้านนี่แหละ

วันที่นั่งเฉยๆ ก็ไม่เสือกจะทำอะไร
พอวันที่มีแต่นู่นนี่ที่ควรจะทำหล่ะ...อยากจะมาเขียนซะงั้น


.........


ฝนตกบ๊อยบ่อยเนอะช่วงนี้ ก็หน้าฝนนี่หว่า..
น่าเบื่อตากผ้าไม่เคยแห้ง ถ้าไม่ตื่นเช้าก็ไม่มีทางซักผ้าได้


.........


วันที่ผ่านๆมา...ทำอะไรคะ?

มาช่วยปัดทหมีทำงานกลุ่มภาษาอังกฤษ
ปรากฎว่าตอนออกไปรายงานหน่ะ เลิ๊ศเลิศศศศศ

มีแต่คนชอบ ดีค่ะดี





เมื่อวานเกิดอาการง่อยแดกนิดหน่อย
อาการคุยกับตู้เอทีเอ็มไม่รู้เรื่องค่ะ

ตู้มันจะบอกแต่ว่า "กรุณาติดต่อธนาคารเจ้าของบัตร"
แต่เรื่องจริงมันจะแอบตะโกนใส่ว่า "เงินมึงหมดแล้วโว๊ย เลิกจิ้มกูซักที!"

เชี๊ยเอ๊ย....ไม่จิ้มก็ได้วะ

.......


แต่ง่อยได้ไม่นาน ก็กลายเป็นปลากระดี่ได้น้ำดีดตัวไปแถว อตก
ดีดแรงงงงงงงง!!! (กลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่เพิ่งทะเลาะกับตู้เอทีเอ็ม)

วันเกิดพี่เอ๋ มาเลยค๊ะน้องพลอยน้องแพร ร้านพี่ ฟรีโลดดดด




เทมาเลยพี่...เพียวๆครึ่งแก้ว หนูกินแค่เนี๊ยค่ะ ไม่เปลืองเหล้า
มีแต่คนถาม "เติมเหล้าอีกมั๊ยๆๆๆ" (เห็นแค่ว่ามีน้ำครึ่งแก้ว)
เลยยื่นแก้วให้ดู "ลองก่อนมั๊ยหล่ะพี่?"

ดูลำย๊องงงงลำยอง กินเพียว
แต่จะกินก็ไม่รู้จะผสมไปทำไมหน่ะ อ้วกจะแตกยิ่งกว่าอีก

แค่รู้ว่าจะเมาแล้วหยุดตัวเองได้ก็พอละ ไส้ทะลุเพราะเหล้ากัดมันคงเป็นอีกเรื่อง

........





ร้านปิดตีสอง กว่าจะได้นอน ตีสี่ครึ่งหน่ะค่ะ
ไม่ได้เม้าแตก หรือไปต่อ แค่ล้อรถมันทะเลาะกับรถ

เลยต้องขับแบบชิวๆ (แบบรอมัจจุราช) มาจนถึงที่ตอนตีสี่
เห้อออออ



อ่อ...ลืมไป แวะกินข้าวผัดกับปลาสลิด (ไม่ได้เข้ากันเลย)
เอารถทิ้งอู่ (ถ้าไปเจอหลังเต่าในหมู่บ้านคงมีเฮว่ารถบึ้ม)
นั่งแท๊กซี่กลับ...


...............



ต่อไปนี้ เราคงไม่ต้องคอยบอกลูกหลานว่า
"นั่งแท๊กซี่ระวังอันตรายนะลูก"

แต่ก่อนลูกหลานจะขึ้นแท๊กซี่ ต้องเปลี่ยนเป็นบอกว่า
"อย่าไปทำอะไรพี่คนขับแท๊กซี่เขานะลูกน๊ะ"


..............


จากที่กูสอบถามคนขับมาหลายคัน...โดนมาสารพัด
โดนเบี้ยว โดนจี้ โดนกะเทยขอเอา โดนเด็กตอแหลหลอกให้ขับไปไกลชิบหาย แต่แปะตังยี่สิบ
เฮ้อ เศร้า...คนเราหนอคนเรา











เมื่อกี้นอนดูหนังผี...รูปนี้ ผีหลอก!!!!!

เมื่อวานไปอยู่เมเจอร์รัชโยธิน
อยู่ตั้งแต่ห้างเปิดยันห้างจะปิดเลยมั้งหน่ะ

พนักงานคงสงสัยว่าอีพวกนี้มันเดินคุมห้างรึยังไง?

เปล่าค่ะ...มาเป็นเพื่อนพี่สาวทำงาน(อยากออกจากบ้านว่างั้น)
พี่ถ่ายโฆษณาอยู่ตึกจอดรถข้างๆ
น้องและเพื่อนพี่ๆที่(ทำเหมือนจะ)มาดูแล ก็เดินแถ่ดๆๆกันอยู่ในเมเจอร์

ดูหนังมาเรื่อง...ไอรักติดเกาะอะไรนั่นหน่ะ
ตอนกำลังจะจองตั๋ว กูปวดฉี่ม๊ากกก
เลยบอก "ปัดๆ มึงมาจองที่ก่อน ขอไปฉี่แป๊ป เอาแถวหน้าๆนะเว๊ย"



หน้าเลยมึง...แถว J
พระเจ้าช่วยกล้วยตาก ตากูจะหลุดออกจากเบ้า เห็นไปถึงซอกหลืบรูขุมขนพระเอก


กลายเป็นว่ากูส่งสารไม่ถูกค่ะ...ต้องพูดว่า "หลังๆ"
หรือไม่ก็ "แถวCลงไป เพราะAกับBแม่งแพง"

ต่อไปนี้กูจะไม่พูดคำว่า"หน้าๆ"อีกแล้ว!!!!






เป็นรูปแห่งความเจ็บปวดจากประสบการณ์จริง
นั่งดูหนังแถวหน้า!!!


..........


แล้วก็เล่นเกมจับผิดภาพค่ะ(เหมือนเดิม)
เกมนี้กูติดมากเมื่อปีที่แล้ว ขนาดต้องออกจากบ้านมานั่งเล่นคนเดียวในห้างก็ยังได้

ไม่ได้เล่นมานาน อีป๊าคหน่ะตัวนำ
เจอเครื่องตั้งๆหล่ะรีบหยอดเหรียญเลย

ตู้นั้นเสือกไม่มีเกมจับผิดรูป!
ช้างลาก! กูหยอดเงินไปแล้วหนิ่!

บอกพี่คนแลกเหรียญว่า "พี่ๆ ไม่เล่นๆ จะเอาเงินคืน"
พี่แกเดินมาเนียนๆ จิ้มจึ๊กๆๆ กูกำลังดีใจว่าจะได้เงินคืนไปเล่นตู้อื่น

ที่ไหนได้!

พี่แกกดเนียนนำเข้าเกมอื่นหน้าตาเฉย!
อ๊าวววววววววว เงินหล่ะเงิ๊นนนนนนนนนนน
แล้วพี่แกก็เดินกลับโต๊ะหน้านิ่งมากเลยนะ....

ปล่อยให้กูยืนเหวอกับเกมเรียงรูปลิงคิงคองแยกเขี้ยวฟันเหลืองอ๋อย

เฮ้ออออออออออออออออ







แต่สุดท้ายก็เจอตู้เกมจับผิดภาพเวอร์ชั่นเออริจิน่อล
ช๊อบชอบ

แล้วกูเป็นคนที่เล่นเกมนี้แล้วจะอินมาก
คะแนนสองแสนอัพเมื่อไหร่ เหงื่อจะเริ่มแตก ตัวจะเริ่มอยู่ไม่สุข
นิ้วจะขยับพร้อมจิ้มตลอดเวลา สายตาล่อกแล่กเหมือนคนจะลงแดง

อาจมีซาวเอฟเฟกจากคนเล่นประกอบไปด้วยเหมือนคนใกล้บ้า



มันอินจริงๆ!!!








ผ่านพ้นเรื่องเล่าชีวิตประจำวันเหอะ ถึงจะยังเล่าไม่หมด แต่เริ่มเหนื่อย
เรื่องภายนอกของชีวิต มันก็ดูขำๆ ฮาๆดี...ในแต่ละวัน

แต่ตอนที่กลับมานอนคนเดียวในความมืด เรื่องภายในใจมันเหมือนจะระเบิดออกมา
ว่าแท้จริงมันอาจจะเหงา มันรู้สึกสะเปะสะปะ

จนถึงวันนี้บางส่วนในตัวเองยังตั้งต้นไม่ได้ซะด้วยซ้ำ
กับบางเรื่อง ในใจมันยังเขว...แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะหายดีเมื่อไหร่

ไม่รู้เมื่อไหร่จะชินกับแผลเป็นในใจ...
เมื่อไหร่จะรับรู้ว่ามันไม่มีทางหาย...
เมื่อไหร่...ถึงจะรู้สึกว่ามันไม่ได้อยู่ตรงนั้น


........


อยากมีคนมาบอกให้เริ่มต้นใหม่
อยากมีใครซักคนที่เขาพร้อมจะทำเพื่อเรา


ส่วนตัวฉันเอง...พร้อมจะทำทุกอย่างให้ได้เสมอ
ถ้าเขาคนนั้นก็รู้สึกไม่ต่างกัน..

บ่ ได้ดองเด้อออออออ
แต่มันวิ่งวุ่นไปมาอยู่แถวบ้านนี่แหละ

วันที่นั่งเฉยๆ ก็ไม่เสือกจะทำอะไร
พอวันที่มีแต่นู่นนี่ที่ควรจะทำหล่ะ...อยากจะมาเขียนซะงั้น


.........


ฝนตกบ๊อยบ่อยเนอะช่วงนี้ ก็หน้าฝนนี่หว่า..
น่าเบื่อตากผ้าไม่เคยแห้ง ถ้าไม่ตื่นเช้าก็ไม่มีทางซักผ้าได้


.........


วันที่ผ่านๆมา...ทำอะไรคะ?

มาช่วยปัดทหมีทำงานกลุ่มภาษาอังกฤษ
ปรากฎว่าตอนออกไปรายงานหน่ะ เลิ๊ศเลิศศศศศ

มีแต่คนชอบ ดีค่ะดี





เมื่อวานเกิดอาการง่อยแดกนิดหน่อย
อาการคุยกับตู้เอทีเอ็มไม่รู้เรื่องค่ะ

ตู้มันจะบอกแต่ว่า "กรุณาติดต่อธนาคารเจ้าของบัตร"
แต่เรื่องจริงมันจะแอบตะโกนใส่ว่า "เงินมึงหมดแล้วโว๊ย เลิกจิ้มกูซักที!"

เชี๊ยเอ๊ย....ไม่จิ้มก็ได้วะ

.......


แต่ง่อยได้ไม่นาน ก็กลายเป็นปลากระดี่ได้น้ำดีดตัวไปแถว อตก
ดีดแรงงงงงงงง!!! (กลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่เพิ่งทะเลาะกับตู้เอทีเอ็ม)

วันเกิดพี่เอ๋ มาเลยค๊ะน้องพลอยน้องแพร ร้านพี่ ฟรีโลดดดด




เทมาเลยพี่...เพียวๆครึ่งแก้ว หนูกินแค่เนี๊ยค่ะ ไม่เปลืองเหล้า
มีแต่คนถาม "เติมเหล้าอีกมั๊ยๆๆๆ" (เห็นแค่ว่ามีน้ำครึ่งแก้ว)
เลยยื่นแก้วให้ดู "ลองก่อนมั๊ยหล่ะพี่?"

ดูลำย๊องงงงลำยอง กินเพียว
แต่จะกินก็ไม่รู้จะผสมไปทำไมหน่ะ อ้วกจะแตกยิ่งกว่าอีก

แค่รู้ว่าจะเมาแล้วหยุดตัวเองได้ก็พอละ ไส้ทะลุเพราะเหล้ากัดมันคงเป็นอีกเรื่อง

........





ร้านปิดตีสอง กว่าจะได้นอน ตีสี่ครึ่งหน่ะค่ะ
ไม่ได้เม้าแตก หรือไปต่อ แค่ล้อรถมันทะเลาะกับรถ

เลยต้องขับแบบชิวๆ (แบบรอมัจจุราช) มาจนถึงที่ตอนตีสี่
เห้อออออ



อ่อ...ลืมไป แวะกินข้าวผัดกับปลาสลิด (ไม่ได้เข้ากันเลย)
เอารถทิ้งอู่ (ถ้าไปเจอหลังเต่าในหมู่บ้านคงมีเฮว่ารถบึ้ม)
นั่งแท๊กซี่กลับ...


...............



ต่อไปนี้ เราคงไม่ต้องคอยบอกลูกหลานว่า
"นั่งแท๊กซี่ระวังอันตรายนะลูก"

แต่ก่อนลูกหลานจะขึ้นแท๊กซี่ ต้องเปลี่ยนเป็นบอกว่า
"อย่าไปทำอะไรพี่คนขับแท๊กซี่เขานะลูกน๊ะ"


..............


จากที่กูสอบถามคนขับมาหลายคัน...โดนมาสารพัด
โดนเบี้ยว โดนจี้ โดนกะเทยขอเอา โดนเด็กตอแหลหลอกให้ขับไปไกลชิบหาย แต่แปะตังยี่สิบ
เฮ้อ เศร้า...คนเราหนอคนเรา











เมื่อกี้นอนดูหนังผี...รูปนี้ ผีหลอก!!!!!

เมื่อวานไปอยู่เมเจอร์รัชโยธิน
อยู่ตั้งแต่ห้างเปิดยันห้างจะปิดเลยมั้งหน่ะ

พนักงานคงสงสัยว่าอีพวกนี้มันเดินคุมห้างรึยังไง?

เปล่าค่ะ...มาเป็นเพื่อนพี่สาวทำงาน(อยากออกจากบ้านว่างั้น)
พี่ถ่ายโฆษณาอยู่ตึกจอดรถข้างๆ
น้องและเพื่อนพี่ๆที่(ทำเหมือนจะ)มาดูแล ก็เดินแถ่ดๆๆกันอยู่ในเมเจอร์

ดูหนังมาเรื่อง...ไอรักติดเกาะอะไรนั่นหน่ะ
ตอนกำลังจะจองตั๋ว กูปวดฉี่ม๊ากกก
เลยบอก "ปัดๆ มึงมาจองที่ก่อน ขอไปฉี่แป๊ป เอาแถวหน้าๆนะเว๊ย"



หน้าเลยมึง...แถว J
พระเจ้าช่วยกล้วยตาก ตากูจะหลุดออกจากเบ้า เห็นไปถึงซอกหลืบรูขุมขนพระเอก


กลายเป็นว่ากูส่งสารไม่ถูกค่ะ...ต้องพูดว่า "หลังๆ"
หรือไม่ก็ "แถวCลงไป เพราะAกับBแม่งแพง"

ต่อไปนี้กูจะไม่พูดคำว่า"หน้าๆ"อีกแล้ว!!!!






เป็นรูปแห่งความเจ็บปวดจากประสบการณ์จริง
นั่งดูหนังแถวหน้า!!!


..........


แล้วก็เล่นเกมจับผิดภาพค่ะ(เหมือนเดิม)
เกมนี้กูติดมากเมื่อปีที่แล้ว ขนาดต้องออกจากบ้านมานั่งเล่นคนเดียวในห้างก็ยังได้

ไม่ได้เล่นมานาน อีป๊าคหน่ะตัวนำ
เจอเครื่องตั้งๆหล่ะรีบหยอดเหรียญเลย

ตู้นั้นเสือกไม่มีเกมจับผิดรูป!
ช้างลาก! กูหยอดเงินไปแล้วหนิ่!

บอกพี่คนแลกเหรียญว่า "พี่ๆ ไม่เล่นๆ จะเอาเงินคืน"
พี่แกเดินมาเนียนๆ จิ้มจึ๊กๆๆ กูกำลังดีใจว่าจะได้เงินคืนไปเล่นตู้อื่น

ที่ไหนได้!

พี่แกกดเนียนนำเข้าเกมอื่นหน้าตาเฉย!
อ๊าวววววววววว เงินหล่ะเงิ๊นนนนนนนนนนน
แล้วพี่แกก็เดินกลับโต๊ะหน้านิ่งมากเลยนะ....

ปล่อยให้กูยืนเหวอกับเกมเรียงรูปลิงคิงคองแยกเขี้ยวฟันเหลืองอ๋อย

เฮ้ออออออออออออออออ







แต่สุดท้ายก็เจอตู้เกมจับผิดภาพเวอร์ชั่นเออริจิน่อล
ช๊อบชอบ

แล้วกูเป็นคนที่เล่นเกมนี้แล้วจะอินมาก
คะแนนสองแสนอัพเมื่อไหร่ เหงื่อจะเริ่มแตก ตัวจะเริ่มอยู่ไม่สุข
นิ้วจะขยับพร้อมจิ้มตลอดเวลา สายตาล่อกแล่กเหมือนคนจะลงแดง

อาจมีซาวเอฟเฟกจากคนเล่นประกอบไปด้วยเหมือนคนใกล้บ้า



มันอินจริงๆ!!!








ผ่านพ้นเรื่องเล่าชีวิตประจำวันเหอะ ถึงจะยังเล่าไม่หมด แต่เริ่มเหนื่อย
เรื่องภายนอกของชีวิต มันก็ดูขำๆ ฮาๆดี...ในแต่ละวัน

แต่ตอนที่กลับมานอนคนเดียวในความมืด เรื่องภายในใจมันเหมือนจะระเบิดออกมา
ว่าแท้จริงมันอาจจะเหงา มันรู้สึกสะเปะสะปะ

จนถึงวันนี้บางส่วนในตัวเองยังตั้งต้นไม่ได้ซะด้วยซ้ำ
กับบางเรื่อง ในใจมันยังเขว...แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะหายดีเมื่อไหร่

ไม่รู้เมื่อไหร่จะชินกับแผลเป็นในใจ...
เมื่อไหร่จะรับรู้ว่ามันไม่มีทางหาย...
เมื่อไหร่...ถึงจะรู้สึกว่ามันไม่ได้อยู่ตรงนั้น


........


อยากมีคนมาบอกให้เริ่มต้นใหม่
อยากมีใครซักคนที่เขาพร้อมจะทำเพื่อเรา


ส่วนตัวฉันเอง...พร้อมจะทำทุกอย่างให้ได้เสมอ
ถ้าเขาคนนั้นก็รู้สึกไม่ต่างกัน..

เมื่อวานอยู่บ้านเฉยๆ...รู้สึกเบื่อมากกกกกกก
มากถึงมากที่สุด แต่ไม่มีใครอยู่ข้างๆให้ไปไหนด้วยซักคน

กำลังคิดว่า "ยังไงก็ต้องออกให้ได้"
"กูจะไปสยามคนเดียวแม่งเลย!"




อีปอโทรมาพอดี




รอดไป...กูไม่ต้องทำตัวมั่นถอกหัวไปข้างนอกคนเดียว
จริงๆมันแค่รู้สึกน้อยใจว่าเพื่อนกูไปไหนหมดวะ?







............


ก็เลยได้ไปดูหนังกับปอและพี่โอ้
เรื่อง "ศพ"

แหม ไอ้เราก็กะว่าคงจะมาประมาณโคลิค
เหมือนจะน่ากลัว แต่คงไม่น่ากลัวหรอกมั้ง

เอาเข้าจริง กรี๊ดกันโรงแทบแตก
เสียงดังยิ่งกว่านางเอกกรี๊ดเองอีก!

ดีน๊ะไม่ได้ไปดูรอบดึก ไม่งั้นหลอนนอนไม่หลับ
อาจจะมีคนคลานแครกกกก....แครกกกกมาหาที่เตียง!
(ไม่ค่ะ...เขาไม่ใช่ผู้ชายที่กำลังคลานมา)





กลับมาก็...เจอพวกพี่กูกับปัดทหมีชวนไปนั่งที่พลาซ่า
อยากลองไปนั่งกินเหล้าชิวๆมาหลายครั้งละ
เห็นพี่สาวกูหล่ะโปรโมทจ๊างงง ว่าร้านมันชิว นั่งตากลม
มีเสริมด้วยว่าเปิดเพลงแนวอินดี้ มึงชอบแน่นอน




ชอบค่ะ!! ชอบหยั่งแรงงงงง!!!



ชอบม๊ากมากขนาดเดินแทบไม่เป็นตอนปิดร้าน
แสงโสมระเบิดไส้ สองกลม หนึ่งแบน (ไม่ได้กินคนเดียวนะยะ แต่ก็กินเยอะอยู่)

เพิ่งจะพูดตอนหัวค่ำว่า "เห้ย เรากินเหล้าได้ แต่เราต้องมีสติ ต้องรู้ตัวเว่ย"
เป็นไงหล่ะ...รู้ตัวเลย...รู้ตัวว่าอ้วกแตกไปหลายรอบเลย

พี่กูช่วยรู้อีก ว่ากุแอบอ้วกใต้คอม(ตอนไหนวะ?)
อ้วกเขียวแป๊ด ปัดทหมีถามว่า "มึงเป็นเอเลี่ยนหรอ อ้วกสีเขียว!"





พอนะคะพอ...อันนี้ถือว่าพลาด อุตส่ากินดื่มแบบมีสติมาได้ตั้งนาน
อันนี้ถือว่าพลาดค่ะพี่น้อง ต้องขออภัย เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีหยั่งแรง

อย่าว่าแต่จะเป็นตัวอย่างเขาเลย...ที่ตัวเองเป็นนี่ก็ซาบซึ้งถึงทรวงพอละ

คางเขียวเหมือนโดนคนเสยหมัด
แขนเขียวเหมือนโดนคนพลังควายบีบ ไม่ก็หางช้างฟาดแขน
เข่าเขียวปูดสีแดงอมม่วงมีเหลือบชมพู เหมือนลูกกระท้อนที่ใกล้จะเน่า


ตื่นมาหิ๊วหิว ถึงจะปวดหัวม๊าก
สั่งแกงจืด ขอซดน้ำร้อนๆประคบประหงมภายในร่างกายหน่อย
เผื่อมันจะน้อยใจว่าแม่งทรมานกูด้วยเหล้า ไม่รักกูเลย



แต่...


เสือกทำน้ำซุบหกราดขาตัวเอง
โอ้แม่จ้าวววววววววววววววววว!!!!!






ปล.รูปนี้ตอนเมามากแล้วนะ กรุณาใช้วิจารณญาณในการชม เพราะphotoshopช่วยคุณได้





ขอลาไปนอนต่อก่อนเด้อ....

บ่ ได้ดองเด้อออออออ
แต่มันวิ่งวุ่นไปมาอยู่แถวบ้านนี่แหละ

วันที่นั่งเฉยๆ ก็ไม่เสือกจะทำอะไร
พอวันที่มีแต่นู่นนี่ที่ควรจะทำหล่ะ...อยากจะมาเขียนซะงั้น


.........


ฝนตกบ๊อยบ่อยเนอะช่วงนี้ ก็หน้าฝนนี่หว่า..
น่าเบื่อตากผ้าไม่เคยแห้ง ถ้าไม่ตื่นเช้าก็ไม่มีทางซักผ้าได้


.........


วันที่ผ่านๆมา...ทำอะไรคะ?

มาช่วยปัดทหมีทำงานกลุ่มภาษาอังกฤษ
ปรากฎว่าตอนออกไปรายงานหน่ะ เลิ๊ศเลิศศศศศ

มีแต่คนชอบ ดีค่ะดี





เมื่อวานเกิดอาการง่อยแดกนิดหน่อย
อาการคุยกับตู้เอทีเอ็มไม่รู้เรื่องค่ะ

ตู้มันจะบอกแต่ว่า "กรุณาติดต่อธนาคารเจ้าของบัตร"
แต่เรื่องจริงมันจะแอบตะโกนใส่ว่า "เงินมึงหมดแล้วโว๊ย เลิกจิ้มกูซักที!"

เชี๊ยเอ๊ย....ไม่จิ้มก็ได้วะ

.......


แต่ง่อยได้ไม่นาน ก็กลายเป็นปลากระดี่ได้น้ำดีดตัวไปแถว อตก
ดีดแรงงงงงงงง!!! (กลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่เพิ่งทะเลาะกับตู้เอทีเอ็ม)

วันเกิดพี่เอ๋ มาเลยค๊ะน้องพลอยน้องแพร ร้านพี่ ฟรีโลดดดด




เทมาเลยพี่...เพียวๆครึ่งแก้ว หนูกินแค่เนี๊ยค่ะ ไม่เปลืองเหล้า
มีแต่คนถาม "เติมเหล้าอีกมั๊ยๆๆๆ" (เห็นแค่ว่ามีน้ำครึ่งแก้ว)
เลยยื่นแก้วให้ดู "ลองก่อนมั๊ยหล่ะพี่?"

ดูลำย๊องงงงลำยอง กินเพียว
แต่จะกินก็ไม่รู้จะผสมไปทำไมหน่ะ อ้วกจะแตกยิ่งกว่าอีก

แค่รู้ว่าจะเมาแล้วหยุดตัวเองได้ก็พอละ ไส้ทะลุเพราะเหล้ากัดมันคงเป็นอีกเรื่อง

........





ร้านปิดตีสอง กว่าจะได้นอน ตีสี่ครึ่งหน่ะค่ะ
ไม่ได้เม้าแตก หรือไปต่อ แค่ล้อรถมันทะเลาะกับรถ

เลยต้องขับแบบชิวๆ (แบบรอมัจจุราช) มาจนถึงที่ตอนตีสี่
เห้อออออ



อ่อ...ลืมไป แวะกินข้าวผัดกับปลาสลิด (ไม่ได้เข้ากันเลย)
เอารถทิ้งอู่ (ถ้าไปเจอหลังเต่าในหมู่บ้านคงมีเฮว่ารถบึ้ม)
นั่งแท๊กซี่กลับ...


...............



ต่อไปนี้ เราคงไม่ต้องคอยบอกลูกหลานว่า
"นั่งแท๊กซี่ระวังอันตรายนะลูก"

แต่ก่อนลูกหลานจะขึ้นแท๊กซี่ ต้องเปลี่ยนเป็นบอกว่า
"อย่าไปทำอะไรพี่คนขับแท๊กซี่เขานะลูกน๊ะ"


..............


จากที่กูสอบถามคนขับมาหลายคัน...โดนมาสารพัด
โดนเบี้ยว โดนจี้ โดนกะเทยขอเอา โดนเด็กตอแหลหลอกให้ขับไปไกลชิบหาย แต่แปะตังยี่สิบ
เฮ้อ เศร้า...คนเราหนอคนเรา











เมื่อกี้นอนดูหนังผี...รูปนี้ ผีหลอก!!!!!

เมื่อวานไปอยู่เมเจอร์รัชโยธิน
อยู่ตั้งแต่ห้างเปิดยันห้างจะปิดเลยมั้งหน่ะ

พนักงานคงสงสัยว่าอีพวกนี้มันเดินคุมห้างรึยังไง?

เปล่าค่ะ...มาเป็นเพื่อนพี่สาวทำงาน(อยากออกจากบ้านว่างั้น)
พี่ถ่ายโฆษณาอยู่ตึกจอดรถข้างๆ
น้องและเพื่อนพี่ๆที่(ทำเหมือนจะ)มาดูแล ก็เดินแถ่ดๆๆกันอยู่ในเมเจอร์

ดูหนังมาเรื่อง...ไอรักติดเกาะอะไรนั่นหน่ะ
ตอนกำลังจะจองตั๋ว กูปวดฉี่ม๊ากกก
เลยบอก "ปัดๆ มึงมาจองที่ก่อน ขอไปฉี่แป๊ป เอาแถวหน้าๆนะเว๊ย"



หน้าเลยมึง...แถว J
พระเจ้าช่วยกล้วยตาก ตากูจะหลุดออกจากเบ้า เห็นไปถึงซอกหลืบรูขุมขนพระเอก


กลายเป็นว่ากูส่งสารไม่ถูกค่ะ...ต้องพูดว่า "หลังๆ"
หรือไม่ก็ "แถวCลงไป เพราะAกับBแม่งแพง"

ต่อไปนี้กูจะไม่พูดคำว่า"หน้าๆ"อีกแล้ว!!!!






เป็นรูปแห่งความเจ็บปวดจากประสบการณ์จริง
นั่งดูหนังแถวหน้า!!!


..........


แล้วก็เล่นเกมจับผิดภาพค่ะ(เหมือนเดิม)
เกมนี้กูติดมากเมื่อปีที่แล้ว ขนาดต้องออกจากบ้านมานั่งเล่นคนเดียวในห้างก็ยังได้

ไม่ได้เล่นมานาน อีป๊าคหน่ะตัวนำ
เจอเครื่องตั้งๆหล่ะรีบหยอดเหรียญเลย

ตู้นั้นเสือกไม่มีเกมจับผิดรูป!
ช้างลาก! กูหยอดเงินไปแล้วหนิ่!

บอกพี่คนแลกเหรียญว่า "พี่ๆ ไม่เล่นๆ จะเอาเงินคืน"
พี่แกเดินมาเนียนๆ จิ้มจึ๊กๆๆ กูกำลังดีใจว่าจะได้เงินคืนไปเล่นตู้อื่น

ที่ไหนได้!

พี่แกกดเนียนนำเข้าเกมอื่นหน้าตาเฉย!
อ๊าวววววววววว เงินหล่ะเงิ๊นนนนนนนนนนน
แล้วพี่แกก็เดินกลับโต๊ะหน้านิ่งมากเลยนะ....

ปล่อยให้กูยืนเหวอกับเกมเรียงรูปลิงคิงคองแยกเขี้ยวฟันเหลืองอ๋อย

เฮ้ออออออออออออออออ







แต่สุดท้ายก็เจอตู้เกมจับผิดภาพเวอร์ชั่นเออริจิน่อล
ช๊อบชอบ

แล้วกูเป็นคนที่เล่นเกมนี้แล้วจะอินมาก
คะแนนสองแสนอัพเมื่อไหร่ เหงื่อจะเริ่มแตก ตัวจะเริ่มอยู่ไม่สุข
นิ้วจะขยับพร้อมจิ้มตลอดเวลา สายตาล่อกแล่กเหมือนคนจะลงแดง

อาจมีซาวเอฟเฟกจากคนเล่นประกอบไปด้วยเหมือนคนใกล้บ้า



มันอินจริงๆ!!!








ผ่านพ้นเรื่องเล่าชีวิตประจำวันเหอะ ถึงจะยังเล่าไม่หมด แต่เริ่มเหนื่อย
เรื่องภายนอกของชีวิต มันก็ดูขำๆ ฮาๆดี...ในแต่ละวัน

แต่ตอนที่กลับมานอนคนเดียวในความมืด เรื่องภายในใจมันเหมือนจะระเบิดออกมา
ว่าแท้จริงมันอาจจะเหงา มันรู้สึกสะเปะสะปะ

จนถึงวันนี้บางส่วนในตัวเองยังตั้งต้นไม่ได้ซะด้วยซ้ำ
กับบางเรื่อง ในใจมันยังเขว...แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะหายดีเมื่อไหร่

ไม่รู้เมื่อไหร่จะชินกับแผลเป็นในใจ...
เมื่อไหร่จะรับรู้ว่ามันไม่มีทางหาย...
เมื่อไหร่...ถึงจะรู้สึกว่ามันไม่ได้อยู่ตรงนั้น


........


อยากมีคนมาบอกให้เริ่มต้นใหม่
อยากมีใครซักคนที่เขาพร้อมจะทำเพื่อเรา


ส่วนตัวฉันเอง...พร้อมจะทำทุกอย่างให้ได้เสมอ
ถ้าเขาคนนั้นก็รู้สึกไม่ต่างกัน..

เมื่อวานอยู่บ้านเฉยๆ...รู้สึกเบื่อมากกกกกกก
มากถึงมากที่สุด แต่ไม่มีใครอยู่ข้างๆให้ไปไหนด้วยซักคน

กำลังคิดว่า "ยังไงก็ต้องออกให้ได้"
"กูจะไปสยามคนเดียวแม่งเลย!"




อีปอโทรมาพอดี




รอดไป...กูไม่ต้องทำตัวมั่นถอกหัวไปข้างนอกคนเดียว
จริงๆมันแค่รู้สึกน้อยใจว่าเพื่อนกูไปไหนหมดวะ?







............


ก็เลยได้ไปดูหนังกับปอและพี่โอ้
เรื่อง "ศพ"

แหม ไอ้เราก็กะว่าคงจะมาประมาณโคลิค
เหมือนจะน่ากลัว แต่คงไม่น่ากลัวหรอกมั้ง

เอาเข้าจริง กรี๊ดกันโรงแทบแตก
เสียงดังยิ่งกว่านางเอกกรี๊ดเองอีก!

ดีน๊ะไม่ได้ไปดูรอบดึก ไม่งั้นหลอนนอนไม่หลับ
อาจจะมีคนคลานแครกกกก....แครกกกกมาหาที่เตียง!
(ไม่ค่ะ...เขาไม่ใช่ผู้ชายที่กำลังคลานมา)





กลับมาก็...เจอพวกพี่กูกับปัดทหมีชวนไปนั่งที่พลาซ่า
อยากลองไปนั่งกินเหล้าชิวๆมาหลายครั้งละ
เห็นพี่สาวกูหล่ะโปรโมทจ๊างงง ว่าร้านมันชิว นั่งตากลม
มีเสริมด้วยว่าเปิดเพลงแนวอินดี้ มึงชอบแน่นอน




ชอบค่ะ!! ชอบหยั่งแรงงงงง!!!



ชอบม๊ากมากขนาดเดินแทบไม่เป็นตอนปิดร้าน
แสงโสมระเบิดไส้ สองกลม หนึ่งแบน (ไม่ได้กินคนเดียวนะยะ แต่ก็กินเยอะอยู่)

เพิ่งจะพูดตอนหัวค่ำว่า "เห้ย เรากินเหล้าได้ แต่เราต้องมีสติ ต้องรู้ตัวเว่ย"
เป็นไงหล่ะ...รู้ตัวเลย...รู้ตัวว่าอ้วกแตกไปหลายรอบเลย

พี่กูช่วยรู้อีก ว่ากุแอบอ้วกใต้คอม(ตอนไหนวะ?)
อ้วกเขียวแป๊ด ปัดทหมีถามว่า "มึงเป็นเอเลี่ยนหรอ อ้วกสีเขียว!"





พอนะคะพอ...อันนี้ถือว่าพลาด อุตส่ากินดื่มแบบมีสติมาได้ตั้งนาน
อันนี้ถือว่าพลาดค่ะพี่น้อง ต้องขออภัย เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีหยั่งแรง

อย่าว่าแต่จะเป็นตัวอย่างเขาเลย...ที่ตัวเองเป็นนี่ก็ซาบซึ้งถึงทรวงพอละ

คางเขียวเหมือนโดนคนเสยหมัด
แขนเขียวเหมือนโดนคนพลังควายบีบ ไม่ก็หางช้างฟาดแขน
เข่าเขียวปูดสีแดงอมม่วงมีเหลือบชมพู เหมือนลูกกระท้อนที่ใกล้จะเน่า


ตื่นมาหิ๊วหิว ถึงจะปวดหัวม๊าก
สั่งแกงจืด ขอซดน้ำร้อนๆประคบประหงมภายในร่างกายหน่อย
เผื่อมันจะน้อยใจว่าแม่งทรมานกูด้วยเหล้า ไม่รักกูเลย



แต่...


เสือกทำน้ำซุบหกราดขาตัวเอง
โอ้แม่จ้าวววววววววววววววววว!!!!!






ปล.รูปนี้ตอนเมามากแล้วนะ กรุณาใช้วิจารณญาณในการชม เพราะphotoshopช่วยคุณได้





ขอลาไปนอนต่อก่อนเด้อ....

วันนี้วันที่ 24 แล้วนะนี่
ทำให้ขี้เกียจนับว่าอยู่เมืองไทยมากี่วัน...กี่เดือน

ไม่รู้จะนับทำไม ก็จะอยู่ตลอดไป!

......


มีคืนนึงยายถามว่า
"ทำไมไม่เรียนนู่นหล่ะลูก มันแย่ตรงไหนหรอ ทำไมมันอยู่ไม่ได้เลยหรอ"


กูตอบไปแบบเสียงยานๆเหมือนเวลาคนกำลังเทศน์

"ยายยย...มันไม่แย่ มันไม่ได้ไม่ดี
แต่เด็กบางคนที่เรียนที่นั่น มันเป็นเพราะนั่นคือหน้าที่ของเขา
ที่พ่อแม่เขาเสียเงินมากมายส่งให้ไป มันคือหน้าที่ของลูกคนนั้นที่จะต้องอยู่เรียน
เขาเลือกไม่ได้ว่าจะอยู่หรือจะไม่อยู่...เพราะมันไม่ใช่เงินเขา

แต่หนูไม่ได้ขอเงินใครเรียน จะเรียนที่ไหนมันก็คือเงินที่หนูต้องหามา
ดังนั้นหนูเลือกได้...ว่าอยู่ที่ไหนแล้วมีความสุข
และหนูเลือกอยู่ที่ไทย...หนูเลือกอยู่ในที่ๆรู้สึกว่าเป็นบ้านของตัวเอง
มันผิดหรือเปล่ายาย?"












จบบทค่ะ...โนคำถาม








หนังสือเล่มล่าสุดที่อ่าน
หลังจากเล็งในร้านเช่าหนังสือมานาน (ตอนแรกว่าจะซื้อ แต่กลัวเปลือง เพราะอ่านจบภายในครึ่งชั่วโมง)

ฮอทมากเล็มนี้ ลงไปร้านทีไรหนังสือไม่เคยอยู่
จนพี่ที่ร้านบอกว่า"เดี๋ยวจองให้ไว้เลยมั๊ยครับ"

จองสิค๊า จองค่ะจองงงง ไม่ขอพลาดดดด
เลยเอาการ์ตูนไปอ่านแปดเล่มฆ่าเวลา

ตอนเอามาคืน สรุปว่าพี่เขาเก็บหนังสือเล่มนั้นไว้ให้พอดี
เขียนโน๊ตแปะไว้ให้พี่กะต่อไปเลยนะคะ ว่าน้องคนนี้จองไว้แล้ว

น่ารักที่สุด!




หนังสือเล่มนั้นชื่อว่า "คืนที่ฉันนอนกับดารา"
แค่ชื่อเรื่องก็น่าหยิบแล้วใช่ป่ะหล่ะ!

แต่กูเจอมาเยอะพวกที่หน้าปกจั่วหัวเรื่องได้โดนมากๆ
แต่ตัวหนังสือในเล่มเหมือนอะไรกลวงๆ ไม่มีเชี๊ยอะไรข้างใน

เลยเรียนรู้ว่าคนอย่างกู "เช่าดีกว่าซื้อ"


.......


กลับมาที่หนังสือเล่มนี้ก่อน
ข้างในไม่กลวงย่างที่คิด อ่านแล้วขำกลิ้ง ไม่ก็กรี๊ดแตก
เพราะดาราบางคนที่เขาบอกใบ้ในหนังสือ...นั่นมันคนที่กูรู้จักชัดๆ!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

ขนาดตอนพิมพ์อยู่นี่ในใจกูยังกรี๊ดอยู่เลยเนี่ย!
จริงหรอเนี่ย! เป็นไปได้หรอเนี่ย! แล้วเจ๊เล่าแบบเห็นภาพมากเลย
ขนาดเขาบอกว่าต้องตัดบางส่วนไปให้เหมาะกับในหนังสือแล้วนะเนี่ย

กูนอนๆอ่านอยู่นี่สะดุ้งพรวดขึ้นมาเลย

เฮ้ยยยยยยยยยยย

.....

โอ้โห มันบรรยายไม่ถูก
พี่คนนั้นที่เราเคยคุยบ่อยๆ พี่คนนั้นที่เราเคยชอบนักหนาตามประสาเด็กแก่แดดคนนึง
พี่คนนั้นที่ตอนนั้นเคยคิดว่าถ้ากูเกิดก่อนหน้านี้อีกสักสองสามปีคงได้เป็นแฟน

พี่คนนั้น!!!!!

ในใจนี่ไม่รู้จะอิจฉาเจ๊คนเขียน หรือจะผิดหวัง หรือจะเสียใจดี
แต่ที่แน่ๆ...ไอ้คำว่า "รู้หน้าไม่รู้ใจ" มันมีจริง!!!





ดาราก็คนหล่ะวะ...ก็ผู้ชายธรรมดา จะอัญเชิญขึ้นหิ้งทำหาพระแสงอะไร
ก็ต้องมีบางอารมณ์ที่จะเอาแค่Fun Fun Fun แล้วก็เอาปูนขาวฉาบหน้าในวันต่อไป



เห็นถนนพื้นยางมะตอยราดซีเมนต์เรียบเนี๊ยบสวยงามขับนิ่มไม่มีสะดุด
แต่ยังไงข้างใต้มันก็เคยเป็นถนนลูกรังเหมือนกันหล่ะว๊า คนเรา









เคยเอารูปนี้ลงยังหว่า?
ลงแล้วก็ลงอีกได้!



ปล.นี่ยังไม่หายสลดจากเรื่องในหนังสือ
ถามว่าจะเชื่อได้ไงว่าคนเขียนเขาเล่าเรื่องจริง?

ก็มันมีจริงหน่ะสิ...ถึงได้เชื่อว่าไม่มีใครเขียนออกมาเพื่อตอแหลเล่นๆหรอก

เล่มสองมาเมื่อไหร่คราวนี้ซื้อมาเก็บจริงๆเลยเอ๊า!!!

บ่ ได้ดองเด้อออออออ
แต่มันวิ่งวุ่นไปมาอยู่แถวบ้านนี่แหละ

วันที่นั่งเฉยๆ ก็ไม่เสือกจะทำอะไร
พอวันที่มีแต่นู่นนี่ที่ควรจะทำหล่ะ...อยากจะมาเขียนซะงั้น


.........


ฝนตกบ๊อยบ่อยเนอะช่วงนี้ ก็หน้าฝนนี่หว่า..
น่าเบื่อตากผ้าไม่เคยแห้ง ถ้าไม่ตื่นเช้าก็ไม่มีทางซักผ้าได้


.........


วันที่ผ่านๆมา...ทำอะไรคะ?

มาช่วยปัดทหมีทำงานกลุ่มภาษาอังกฤษ
ปรากฎว่าตอนออกไปรายงานหน่ะ เลิ๊ศเลิศศศศศ

มีแต่คนชอบ ดีค่ะดี





เมื่อวานเกิดอาการง่อยแดกนิดหน่อย
อาการคุยกับตู้เอทีเอ็มไม่รู้เรื่องค่ะ

ตู้มันจะบอกแต่ว่า "กรุณาติดต่อธนาคารเจ้าของบัตร"
แต่เรื่องจริงมันจะแอบตะโกนใส่ว่า "เงินมึงหมดแล้วโว๊ย เลิกจิ้มกูซักที!"

เชี๊ยเอ๊ย....ไม่จิ้มก็ได้วะ

.......


แต่ง่อยได้ไม่นาน ก็กลายเป็นปลากระดี่ได้น้ำดีดตัวไปแถว อตก
ดีดแรงงงงงงงง!!! (กลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่เพิ่งทะเลาะกับตู้เอทีเอ็ม)

วันเกิดพี่เอ๋ มาเลยค๊ะน้องพลอยน้องแพร ร้านพี่ ฟรีโลดดดด




เทมาเลยพี่...เพียวๆครึ่งแก้ว หนูกินแค่เนี๊ยค่ะ ไม่เปลืองเหล้า
มีแต่คนถาม "เติมเหล้าอีกมั๊ยๆๆๆ" (เห็นแค่ว่ามีน้ำครึ่งแก้ว)
เลยยื่นแก้วให้ดู "ลองก่อนมั๊ยหล่ะพี่?"

ดูลำย๊องงงงลำยอง กินเพียว
แต่จะกินก็ไม่รู้จะผสมไปทำไมหน่ะ อ้วกจะแตกยิ่งกว่าอีก

แค่รู้ว่าจะเมาแล้วหยุดตัวเองได้ก็พอละ ไส้ทะลุเพราะเหล้ากัดมันคงเป็นอีกเรื่อง

........





ร้านปิดตีสอง กว่าจะได้นอน ตีสี่ครึ่งหน่ะค่ะ
ไม่ได้เม้าแตก หรือไปต่อ แค่ล้อรถมันทะเลาะกับรถ

เลยต้องขับแบบชิวๆ (แบบรอมัจจุราช) มาจนถึงที่ตอนตีสี่
เห้อออออ



อ่อ...ลืมไป แวะกินข้าวผัดกับปลาสลิด (ไม่ได้เข้ากันเลย)
เอารถทิ้งอู่ (ถ้าไปเจอหลังเต่าในหมู่บ้านคงมีเฮว่ารถบึ้ม)
นั่งแท๊กซี่กลับ...


...............



ต่อไปนี้ เราคงไม่ต้องคอยบอกลูกหลานว่า
"นั่งแท๊กซี่ระวังอันตรายนะลูก"

แต่ก่อนลูกหลานจะขึ้นแท๊กซี่ ต้องเปลี่ยนเป็นบอกว่า
"อย่าไปทำอะไรพี่คนขับแท๊กซี่เขานะลูกน๊ะ"


..............


จากที่กูสอบถามคนขับมาหลายคัน...โดนมาสารพัด
โดนเบี้ยว โดนจี้ โดนกะเทยขอเอา โดนเด็กตอแหลหลอกให้ขับไปไกลชิบหาย แต่แปะตังยี่สิบ
เฮ้อ เศร้า...คนเราหนอคนเรา











เมื่อกี้นอนดูหนังผี...รูปนี้ ผีหลอก!!!!!

เมื่อวานไปอยู่เมเจอร์รัชโยธิน
อยู่ตั้งแต่ห้างเปิดยันห้างจะปิดเลยมั้งหน่ะ

พนักงานคงสงสัยว่าอีพวกนี้มันเดินคุมห้างรึยังไง?

เปล่าค่ะ...มาเป็นเพื่อนพี่สาวทำงาน(อยากออกจากบ้านว่างั้น)
พี่ถ่ายโฆษณาอยู่ตึกจอดรถข้างๆ
น้องและเพื่อนพี่ๆที่(ทำเหมือนจะ)มาดูแล ก็เดินแถ่ดๆๆกันอยู่ในเมเจอร์

ดูหนังมาเรื่อง...ไอรักติดเกาะอะไรนั่นหน่ะ
ตอนกำลังจะจองตั๋ว กูปวดฉี่ม๊ากกก
เลยบอก "ปัดๆ มึงมาจองที่ก่อน ขอไปฉี่แป๊ป เอาแถวหน้าๆนะเว๊ย"



หน้าเลยมึง...แถว J
พระเจ้าช่วยกล้วยตาก ตากูจะหลุดออกจากเบ้า เห็นไปถึงซอกหลืบรูขุมขนพระเอก


กลายเป็นว่ากูส่งสารไม่ถูกค่ะ...ต้องพูดว่า "หลังๆ"
หรือไม่ก็ "แถวCลงไป เพราะAกับBแม่งแพง"

ต่อไปนี้กูจะไม่พูดคำว่า"หน้าๆ"อีกแล้ว!!!!






เป็นรูปแห่งความเจ็บปวดจากประสบการณ์จริง
นั่งดูหนังแถวหน้า!!!


..........


แล้วก็เล่นเกมจับผิดภาพค่ะ(เหมือนเดิม)
เกมนี้กูติดมากเมื่อปีที่แล้ว ขนาดต้องออกจากบ้านมานั่งเล่นคนเดียวในห้างก็ยังได้

ไม่ได้เล่นมานาน อีป๊าคหน่ะตัวนำ
เจอเครื่องตั้งๆหล่ะรีบหยอดเหรียญเลย

ตู้นั้นเสือกไม่มีเกมจับผิดรูป!
ช้างลาก! กูหยอดเงินไปแล้วหนิ่!

บอกพี่คนแลกเหรียญว่า "พี่ๆ ไม่เล่นๆ จะเอาเงินคืน"
พี่แกเดินมาเนียนๆ จิ้มจึ๊กๆๆ กูกำลังดีใจว่าจะได้เงินคืนไปเล่นตู้อื่น

ที่ไหนได้!

พี่แกกดเนียนนำเข้าเกมอื่นหน้าตาเฉย!
อ๊าวววววววววว เงินหล่ะเงิ๊นนนนนนนนนนน
แล้วพี่แกก็เดินกลับโต๊ะหน้านิ่งมากเลยนะ....

ปล่อยให้กูยืนเหวอกับเกมเรียงรูปลิงคิงคองแยกเขี้ยวฟันเหลืองอ๋อย

เฮ้ออออออออออออออออ







แต่สุดท้ายก็เจอตู้เกมจับผิดภาพเวอร์ชั่นเออริจิน่อล
ช๊อบชอบ

แล้วกูเป็นคนที่เล่นเกมนี้แล้วจะอินมาก
คะแนนสองแสนอัพเมื่อไหร่ เหงื่อจะเริ่มแตก ตัวจะเริ่มอยู่ไม่สุข
นิ้วจะขยับพร้อมจิ้มตลอดเวลา สายตาล่อกแล่กเหมือนคนจะลงแดง

อาจมีซาวเอฟเฟกจากคนเล่นประกอบไปด้วยเหมือนคนใกล้บ้า



มันอินจริงๆ!!!








ผ่านพ้นเรื่องเล่าชีวิตประจำวันเหอะ ถึงจะยังเล่าไม่หมด แต่เริ่มเหนื่อย
เรื่องภายนอกของชีวิต มันก็ดูขำๆ ฮาๆดี...ในแต่ละวัน

แต่ตอนที่กลับมานอนคนเดียวในความมืด เรื่องภายในใจมันเหมือนจะระเบิดออกมา
ว่าแท้จริงมันอาจจะเหงา มันรู้สึกสะเปะสะปะ

จนถึงวันนี้บางส่วนในตัวเองยังตั้งต้นไม่ได้ซะด้วยซ้ำ
กับบางเรื่อง ในใจมันยังเขว...แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะหายดีเมื่อไหร่

ไม่รู้เมื่อไหร่จะชินกับแผลเป็นในใจ...
เมื่อไหร่จะรับรู้ว่ามันไม่มีทางหาย...
เมื่อไหร่...ถึงจะรู้สึกว่ามันไม่ได้อยู่ตรงนั้น


........


อยากมีคนมาบอกให้เริ่มต้นใหม่
อยากมีใครซักคนที่เขาพร้อมจะทำเพื่อเรา


ส่วนตัวฉันเอง...พร้อมจะทำทุกอย่างให้ได้เสมอ
ถ้าเขาคนนั้นก็รู้สึกไม่ต่างกัน..

เมื่อวานอยู่บ้านเฉยๆ...รู้สึกเบื่อมากกกกกกก
มากถึงมากที่สุด แต่ไม่มีใครอยู่ข้างๆให้ไปไหนด้วยซักคน

กำลังคิดว่า "ยังไงก็ต้องออกให้ได้"
"กูจะไปสยามคนเดียวแม่งเลย!"




อีปอโทรมาพอดี




รอดไป...กูไม่ต้องทำตัวมั่นถอกหัวไปข้างนอกคนเดียว
จริงๆมันแค่รู้สึกน้อยใจว่าเพื่อนกูไปไหนหมดวะ?







............


ก็เลยได้ไปดูหนังกับปอและพี่โอ้
เรื่อง "ศพ"

แหม ไอ้เราก็กะว่าคงจะมาประมาณโคลิค
เหมือนจะน่ากลัว แต่คงไม่น่ากลัวหรอกมั้ง

เอาเข้าจริง กรี๊ดกันโรงแทบแตก
เสียงดังยิ่งกว่านางเอกกรี๊ดเองอีก!

ดีน๊ะไม่ได้ไปดูรอบดึก ไม่งั้นหลอนนอนไม่หลับ
อาจจะมีคนคลานแครกกกก....แครกกกกมาหาที่เตียง!
(ไม่ค่ะ...เขาไม่ใช่ผู้ชายที่กำลังคลานมา)





กลับมาก็...เจอพวกพี่กูกับปัดทหมีชวนไปนั่งที่พลาซ่า
อยากลองไปนั่งกินเหล้าชิวๆมาหลายครั้งละ
เห็นพี่สาวกูหล่ะโปรโมทจ๊างงง ว่าร้านมันชิว นั่งตากลม
มีเสริมด้วยว่าเปิดเพลงแนวอินดี้ มึงชอบแน่นอน




ชอบค่ะ!! ชอบหยั่งแรงงงงง!!!



ชอบม๊ากมากขนาดเดินแทบไม่เป็นตอนปิดร้าน
แสงโสมระเบิดไส้ สองกลม หนึ่งแบน (ไม่ได้กินคนเดียวนะยะ แต่ก็กินเยอะอยู่)

เพิ่งจะพูดตอนหัวค่ำว่า "เห้ย เรากินเหล้าได้ แต่เราต้องมีสติ ต้องรู้ตัวเว่ย"
เป็นไงหล่ะ...รู้ตัวเลย...รู้ตัวว่าอ้วกแตกไปหลายรอบเลย

พี่กูช่วยรู้อีก ว่ากุแอบอ้วกใต้คอม(ตอนไหนวะ?)
อ้วกเขียวแป๊ด ปัดทหมีถามว่า "มึงเป็นเอเลี่ยนหรอ อ้วกสีเขียว!"





พอนะคะพอ...อันนี้ถือว่าพลาด อุตส่ากินดื่มแบบมีสติมาได้ตั้งนาน
อันนี้ถือว่าพลาดค่ะพี่น้อง ต้องขออภัย เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีหยั่งแรง

อย่าว่าแต่จะเป็นตัวอย่างเขาเลย...ที่ตัวเองเป็นนี่ก็ซาบซึ้งถึงทรวงพอละ

คางเขียวเหมือนโดนคนเสยหมัด
แขนเขียวเหมือนโดนคนพลังควายบีบ ไม่ก็หางช้างฟาดแขน
เข่าเขียวปูดสีแดงอมม่วงมีเหลือบชมพู เหมือนลูกกระท้อนที่ใกล้จะเน่า


ตื่นมาหิ๊วหิว ถึงจะปวดหัวม๊าก
สั่งแกงจืด ขอซดน้ำร้อนๆประคบประหงมภายในร่างกายหน่อย
เผื่อมันจะน้อยใจว่าแม่งทรมานกูด้วยเหล้า ไม่รักกูเลย



แต่...


เสือกทำน้ำซุบหกราดขาตัวเอง
โอ้แม่จ้าวววววววววววววววววว!!!!!






ปล.รูปนี้ตอนเมามากแล้วนะ กรุณาใช้วิจารณญาณในการชม เพราะphotoshopช่วยคุณได้





ขอลาไปนอนต่อก่อนเด้อ....

วันนี้วันที่ 24 แล้วนะนี่
ทำให้ขี้เกียจนับว่าอยู่เมืองไทยมากี่วัน...กี่เดือน

ไม่รู้จะนับทำไม ก็จะอยู่ตลอดไป!

......


มีคืนนึงยายถามว่า
"ทำไมไม่เรียนนู่นหล่ะลูก มันแย่ตรงไหนหรอ ทำไมมันอยู่ไม่ได้เลยหรอ"


กูตอบไปแบบเสียงยานๆเหมือนเวลาคนกำลังเทศน์

"ยายยย...มันไม่แย่ มันไม่ได้ไม่ดี
แต่เด็กบางคนที่เรียนที่นั่น มันเป็นเพราะนั่นคือหน้าที่ของเขา
ที่พ่อแม่เขาเสียเงินมากมายส่งให้ไป มันคือหน้าที่ของลูกคนนั้นที่จะต้องอยู่เรียน
เขาเลือกไม่ได้ว่าจะอยู่หรือจะไม่อยู่...เพราะมันไม่ใช่เงินเขา

แต่หนูไม่ได้ขอเงินใครเรียน จะเรียนที่ไหนมันก็คือเงินที่หนูต้องหามา
ดังนั้นหนูเลือกได้...ว่าอยู่ที่ไหนแล้วมีความสุข
และหนูเลือกอยู่ที่ไทย...หนูเลือกอยู่ในที่ๆรู้สึกว่าเป็นบ้านของตัวเอง
มันผิดหรือเปล่ายาย?"












จบบทค่ะ...โนคำถาม








หนังสือเล่มล่าสุดที่อ่าน
หลังจากเล็งในร้านเช่าหนังสือมานาน (ตอนแรกว่าจะซื้อ แต่กลัวเปลือง เพราะอ่านจบภายในครึ่งชั่วโมง)

ฮอทมากเล็มนี้ ลงไปร้านทีไรหนังสือไม่เคยอยู่
จนพี่ที่ร้านบอกว่า"เดี๋ยวจองให้ไว้เลยมั๊ยครับ"

จองสิค๊า จองค่ะจองงงง ไม่ขอพลาดดดด
เลยเอาการ์ตูนไปอ่านแปดเล่มฆ่าเวลา

ตอนเอามาคืน สรุปว่าพี่เขาเก็บหนังสือเล่มนั้นไว้ให้พอดี
เขียนโน๊ตแปะไว้ให้พี่กะต่อไปเลยนะคะ ว่าน้องคนนี้จองไว้แล้ว

น่ารักที่สุด!




หนังสือเล่มนั้นชื่อว่า "คืนที่ฉันนอนกับดารา"
แค่ชื่อเรื่องก็น่าหยิบแล้วใช่ป่ะหล่ะ!

แต่กูเจอมาเยอะพวกที่หน้าปกจั่วหัวเรื่องได้โดนมากๆ
แต่ตัวหนังสือในเล่มเหมือนอะไรกลวงๆ ไม่มีเชี๊ยอะไรข้างใน

เลยเรียนรู้ว่าคนอย่างกู "เช่าดีกว่าซื้อ"


.......


กลับมาที่หนังสือเล่มนี้ก่อน
ข้างในไม่กลวงย่างที่คิด อ่านแล้วขำกลิ้ง ไม่ก็กรี๊ดแตก
เพราะดาราบางคนที่เขาบอกใบ้ในหนังสือ...นั่นมันคนที่กูรู้จักชัดๆ!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

ขนาดตอนพิมพ์อยู่นี่ในใจกูยังกรี๊ดอยู่เลยเนี่ย!
จริงหรอเนี่ย! เป็นไปได้หรอเนี่ย! แล้วเจ๊เล่าแบบเห็นภาพมากเลย
ขนาดเขาบอกว่าต้องตัดบางส่วนไปให้เหมาะกับในหนังสือแล้วนะเนี่ย

กูนอนๆอ่านอยู่นี่สะดุ้งพรวดขึ้นมาเลย

เฮ้ยยยยยยยยยยย

.....

โอ้โห มันบรรยายไม่ถูก
พี่คนนั้นที่เราเคยคุยบ่อยๆ พี่คนนั้นที่เราเคยชอบนักหนาตามประสาเด็กแก่แดดคนนึง
พี่คนนั้นที่ตอนนั้นเคยคิดว่าถ้ากูเกิดก่อนหน้านี้อีกสักสองสามปีคงได้เป็นแฟน

พี่คนนั้น!!!!!

ในใจนี่ไม่รู้จะอิจฉาเจ๊คนเขียน หรือจะผิดหวัง หรือจะเสียใจดี
แต่ที่แน่ๆ...ไอ้คำว่า "รู้หน้าไม่รู้ใจ" มันมีจริง!!!





ดาราก็คนหล่ะวะ...ก็ผู้ชายธรรมดา จะอัญเชิญขึ้นหิ้งทำหาพระแสงอะไร
ก็ต้องมีบางอารมณ์ที่จะเอาแค่Fun Fun Fun แล้วก็เอาปูนขาวฉาบหน้าในวันต่อไป



เห็นถนนพื้นยางมะตอยราดซีเมนต์เรียบเนี๊ยบสวยงามขับนิ่มไม่มีสะดุด
แต่ยังไงข้างใต้มันก็เคยเป็นถนนลูกรังเหมือนกันหล่ะว๊า คนเรา









เคยเอารูปนี้ลงยังหว่า?
ลงแล้วก็ลงอีกได้!



ปล.นี่ยังไม่หายสลดจากเรื่องในหนังสือ
ถามว่าจะเชื่อได้ไงว่าคนเขียนเขาเล่าเรื่องจริง?

ก็มันมีจริงหน่ะสิ...ถึงได้เชื่อว่าไม่มีใครเขียนออกมาเพื่อตอแหลเล่นๆหรอก

เล่มสองมาเมื่อไหร่คราวนี้ซื้อมาเก็บจริงๆเลยเอ๊า!!!

กลับมาอยู่บ้านตัวเองที่รังสิตแล้วค่ะ
อย่าถามเลยว่าทำไมกลับเร็วจัง เพราะ "ขี้เกียจตอบ"

......

กลับมานั่งเล่นห้องพี่สาว
เช่าหนังสือมาอ่านเก้าเล่ม
อ่านกันหูตาแหก เอาให้ตายไปข้างสิเอ๊า!

แต่ทั้งหมดแล้ว...ติดใจอยู่เล่มนึง
ของคุณ ปู-กมลชนก ปานใจ

อ่านเล่มที่มีชื่อว่า "เลวแบบนี้..ก็ดีอยู่แล้ว"
อ่านแล้วติดใจ วิธีที่เขาเขียน วีธีที่สื่อออกมา
อ่านแล้วรู้สึกว่า "เออ จริง"

พอเห็นว่าท้ายเล่มโปรโมตหนังสือเล่มอื่นที่เขาเขียนด้วย
กูก็รีบลงไปถามร้านหนังสือเลย

"พี่มีหนังสือของคนเขียนคนนี้อีกมั๊ยคะ"



ครึ่งชั่วโมงถัดไป...


พี่ในร้านยังคงกดคอมต๊อกแต๊ก เหมือนจะหาชื่อหนังสือ
แต่กูวนไปวนมาในร้านสามสี่รอบจนเจอหนังสือของเขาอีกสองเล่ม



"เจอแล้วค่ะพี่ ขอบคุณค่ะ"










เช้าวันนี้ลืมตามาตั้งแต่ยังไม่แปดโมง
คว้าหนังสือมาอ่าน สองเล่มจบรวดเดียว

แล้วนอนต่อถึงสิบเอ็ดโมง ฮ่าๆๆๆ

.....


มีไอเจ้าลัคกี้มานอนข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
อ่านหนังสือจบ ก็หลับปุ๋ยกันไปทั้งแมวทั้งคน


......


อืม...ตอนนี้อยากกินน้ำแข็งใสข้างบ้านจัง
เขียนเสร็จแล้วลงไปซื้อดีกว่า


.......


เดี๋ยว...ตัดตอนกลับไปที่หนังสือก่อน
อ่านแล้วทำให้คิดว่า เออนะ...ไอสิ่งที่เราคิดเราทำ เราตัดสินใจ มันก็ไม่ได้ผิดอะไร
จะเป็นนางฟ้าแสนดีไปตลอดกาลก็คงเป็นไปไม่ได้
แต่จะให้ร้ายตลอดไป ก็คงไม่มีใครใจหินขนาดนั้น..มันก็มีความรู้สึกกันบ้างแหละ

แต่รู้สึกมากหรือน้อย
อยู่ที่วันนี้เราคิดอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริงในชีวิตเรารึเปล่า
หรือความคิดที่มันสร้างจากใจฝันเลื่อนลอย..









"ถ้าคิดจะรัก...ต้องรักให้เป็น"




จริงไหมคะ คุณกมลชนก?
แพรว่าพี่เป็นผู้หญิงที่เท่มากจากสิ่งที่พี่เขียน

มั๊กมักกกกกก

(แปลว่า ช๊อบชอบ ภาษาอีสาน)




















สองคนนี้แหละทำให้กูต้องนั่งเรียนรู้ภาษาอีสาน!
พี่กูก็ชักจะเซียน ยิ่งปัดทหมีนี่ไม่ต้องพูดถึง
คุยกับพวกเดียวกันเองกูหล่ะงง

แต่กูหล่ะ ชอบเสือกอยู่ได๋ ฮ่าๆๆๆ



ปล.รูปนี้พี่กูกับปัดน่ารักเน้อออออออ (คิดได้ไง)

บ่ ได้ดองเด้อออออออ
แต่มันวิ่งวุ่นไปมาอยู่แถวบ้านนี่แหละ

วันที่นั่งเฉยๆ ก็ไม่เสือกจะทำอะไร
พอวันที่มีแต่นู่นนี่ที่ควรจะทำหล่ะ...อยากจะมาเขียนซะงั้น


.........


ฝนตกบ๊อยบ่อยเนอะช่วงนี้ ก็หน้าฝนนี่หว่า..
น่าเบื่อตากผ้าไม่เคยแห้ง ถ้าไม่ตื่นเช้าก็ไม่มีทางซักผ้าได้


.........


วันที่ผ่านๆมา...ทำอะไรคะ?

มาช่วยปัดทหมีทำงานกลุ่มภาษาอังกฤษ
ปรากฎว่าตอนออกไปรายงานหน่ะ เลิ๊ศเลิศศศศศ

มีแต่คนชอบ ดีค่ะดี





เมื่อวานเกิดอาการง่อยแดกนิดหน่อย
อาการคุยกับตู้เอทีเอ็มไม่รู้เรื่องค่ะ

ตู้มันจะบอกแต่ว่า "กรุณาติดต่อธนาคารเจ้าของบัตร"
แต่เรื่องจริงมันจะแอบตะโกนใส่ว่า "เงินมึงหมดแล้วโว๊ย เลิกจิ้มกูซักที!"

เชี๊ยเอ๊ย....ไม่จิ้มก็ได้วะ

.......


แต่ง่อยได้ไม่นาน ก็กลายเป็นปลากระดี่ได้น้ำดีดตัวไปแถว อตก
ดีดแรงงงงงงงง!!! (กลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่เพิ่งทะเลาะกับตู้เอทีเอ็ม)

วันเกิดพี่เอ๋ มาเลยค๊ะน้องพลอยน้องแพร ร้านพี่ ฟรีโลดดดด




เทมาเลยพี่...เพียวๆครึ่งแก้ว หนูกินแค่เนี๊ยค่ะ ไม่เปลืองเหล้า
มีแต่คนถาม "เติมเหล้าอีกมั๊ยๆๆๆ" (เห็นแค่ว่ามีน้ำครึ่งแก้ว)
เลยยื่นแก้วให้ดู "ลองก่อนมั๊ยหล่ะพี่?"

ดูลำย๊องงงงลำยอง กินเพียว
แต่จะกินก็ไม่รู้จะผสมไปทำไมหน่ะ อ้วกจะแตกยิ่งกว่าอีก

แค่รู้ว่าจะเมาแล้วหยุดตัวเองได้ก็พอละ ไส้ทะลุเพราะเหล้ากัดมันคงเป็นอีกเรื่อง

........





ร้านปิดตีสอง กว่าจะได้นอน ตีสี่ครึ่งหน่ะค่ะ
ไม่ได้เม้าแตก หรือไปต่อ แค่ล้อรถมันทะเลาะกับรถ

เลยต้องขับแบบชิวๆ (แบบรอมัจจุราช) มาจนถึงที่ตอนตีสี่
เห้อออออ



อ่อ...ลืมไป แวะกินข้าวผัดกับปลาสลิด (ไม่ได้เข้ากันเลย)
เอารถทิ้งอู่ (ถ้าไปเจอหลังเต่าในหมู่บ้านคงมีเฮว่ารถบึ้ม)
นั่งแท๊กซี่กลับ...


...............



ต่อไปนี้ เราคงไม่ต้องคอยบอกลูกหลานว่า
"นั่งแท๊กซี่ระวังอันตรายนะลูก"